ΚΙ ΚΟΥΝΓΚ – ΜΕΡΟΣ Ι
Ο όρος Κι κουνγκ (Qigong ,Chi Kung) προέρχεται από τις Κινέζικες λέξεις Κι(Qi)” η οποία σημαίνει ενέργεια και “Κουνγκ(Gong)” η οποία σημαίνει “δουλειά” ή “εξάσκηση”. Είναι ένας όρος ο οποίος περιγράφει ένα Κινέζικο Σύστημα εξάσκησης το οποίο επικεντρώνεται στην καλλιέργεια και προσέλκυση του Κι ή αλλιώς της “ζωτικής ενέργειας”. Μέσω της ατομικής προσπάθειας , οι εκπαιδευόμενοι χτίζουν την υγεία τους και αποτρέπουν της ασθένειες με το να συνδυάζουν την πειθαρχία του μυαλού, σώματος και του Κι (Qi=ζωτική ενέργεια) του σώματος.
Το Κι Κουνγκ αποτελείται από πολλά στοιχεία. Περιλαμβάνει “ρύθμιση του σώματος” μέσω της στάσης του, “ρυθμίζοντας το μυαλό” μέσω της ησυχίας/ ηρεμίας, χαλάρωσης και συγκέντρωσης, της νοητικής δραστηριότητας του ατόμου, “ρύθμιση της αναπνοής”, αυτομάλαξη και κίνηση των άκρων. Καλύπτει μία πλειάδα ασκήσεων και στυλ, όπως ο “Τόνος” (Τuna) (εκπνοή & εισπνοή), η οποία δίνει έμφαση στην άσκηση της αναπνοής, το “Ακίνητο” (Still) Κι Κουνγκ, το οποίο επικεντρώνεται στον διαλογισμό και στη χαλάρωση, το Κι Κουνγκ “καθιστή στάση” (standing stance) , το οποίο ρίχνει το βάρος στην άσκηση του σώματος με χαλαρές και ακίνητες στατικές θέσεις του σώματος, το “μη-στατικό” (moving) και “Ντάο-Γιν” (dao-yin) Κι Κούνγκ, τα οποία δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στην εξωτερική κίνηση σε συνδυασμό με εσωτερική ηρεμία και άσκηση στον έλεγχο του νου, καθώς και διάφορες μορφές αυτομάλαξης.
Το Κινέζικο Κι Κούνγκ εξασκείται -με καταγεγραμμένη ιστορία- για πάνω από 2000 χρόνια. Όμως δεν ήταν πριν από το 1953, όταν ο Λιου Γκουι-ζενγκ ( Liu Gui-zheng) δημοσίευσε μία μελέτη με τίτλο “Εξάσκηση στη Θεραπεία Κι Κουνγκ”, οπότε και ο όρος Κι Κούνγ (Τσι Κούνγκ) υιοθετήθηκε και καθιερώθηκε γι’ αυτόν τον τύπο συστήματος εξάσκησης. Πριν την καθιέρωση αυτής της ονομασίας, πολλοί όροι είχαν δοθεί σε αυτού του τύπου τις ασκήσεις, όπως: Daoyin, Xingqi, Liandan, Xuangong, Jinggon, Dinggong, Xinggon, Neigong, Xiudao, Zhoshan, Neiyangong, Yangshengong, κλπ.
Στατικό ή Μη-Στατικό; Έντονο ή Απαλό;
Υπάρχουν πολλές σχολές Κι Κουνγκ στην Κίνα. Παρόλο, που η κάθε σχολή υιοθετεί δικές τις (μοναδικές) μεθόδους, όλες συμφωνούν στη βασική σπουδαιότητα της ρύθμισης/ εξάσκησης του νου και στην εμβάθυνση της αναπνοής. Οι Δυτικοί ασκούντες του Κι Κουνγκ το έχουν διαιρέσει και κατηγοριοποιήσει σε διάφορους τομείς. Ο όρος “απαλό Κι κουνγκ” συνήθως αναφέρεται σε ασκήσεις που ενδυναμώνουν την πνευματική, νοητική και φυσική υγεία μέσω απαλών ασκήσεων. Το “έντονο κι κουνγκ” αναφέρεται σε ασκήσεις η οποίες γίνονται στις πολεμικές τέχνες για ενδυναμώσουνς και να προστατέψουν το σώμα από βίαια χτυπήματα.
Κάποιοι, διαχωρίζουν το κι κουνγκ σε “Ιατρικό”, “Πολεμικό” ή “Πνευματικό” αναλόγως τον σκοπό για το οποίο εξασκείται.
Στην Κίνα, το Κι κουνγκ χωρίζεται σε δύο κύριες κατηγορίες, το “Στατικό” και το “Μη Στατικό”. Το “Στατικό” δίνει έμφαση στην ηρεμία, την ακινησία, το διαλογισμό και γενικά σε μεθόδους εσωτερικής συγκέντρωσης και ρύθμισης της αναπνοής. Συνήθως εξασκείται με στατικές θέσεις [του σώματος], όπως π.χ ξαπλωμένος, καθιστός ή όρθιος και επειδή δίνει έμφαση στην άσκηση της εσωτερικής διάστασης του σώματος, αναφέρεται και ως ‘Εσωτερικό” κι κουνγκ.
Το “Μη Στατικό” Κι κουνγκ περιλαμβάνει κινήσεις των άκρων και του σώματος υπό τη συνειδητή καθοδήγηση του μυαλού, και επειδή η κίνηση εκφράζεται εξωτερικά, είναι γνωστό επίσης και ως “Εξωτερικό” Kι κουνγκ.
Το άρθρο δημοσιεύεται με άδεια του ηλεκτρονικού περιοδικού Qi-Journal.